Cocreëren en je laten dragen

Ik kom net terug van ongeveer anderhalf uur samen voorbereiden. (is ondertussen wel een weekje geleden!) Het is een opdracht die alleen aan mij was gevraagd, maar aangezien het thema Cocreatie is, wou ik de daad bij het woord voegen en het cocreëren samen met iemand anders.

In onze afsluiting zei Stien dat een klein stemmetje in haar zich afvroeg of ze nu echt niks unieks had bijgedragen. Eigenlijk niet, neen. En mijn kleine stemmetje zou dan kunnen besluiten: Zie je wel, ik kan het ook alleen! Maar met kleine stemmetjes kan je niet co-creëren, alleen maar iets herhalen van het verleden.

Toch was dit waardevol, ook al om mekaar beter te leren kennen, tijdens de lunch wat bij te praten en zo de vriendschap te laten verdiepen. Wat er ook goed was, is het samen invoelen van wat er werkelijk gaande is. Invoelen, aanvoelen van het energetische veld – subtiel waarnemen noem ik dat tegenwoordig. En dan is het mooi om vast te stellen dat we dezelfde dingen waarnemen. Ook betreft de aanpak ging ons aanvoelen in dezelfde richting en voel ik me gesterkt in het idee om zeker geen expert-die-het-allemaal-weet te spelen; wat misschien wel verwacht wordt; en ook niet om de hele dag te faciliteren. Het zal erom gaan hun gezamenlijke proces zodanig te hosten (we hebben het opgegeven om naar een Nederlandse vertaling van dit woord te zoeken, maar we wachten gewoon tot dat hosten in de dikke Van Dale wordt opgenomen!) dat ze in de ervaring leren wat cocreatie werkelijk kan zijn en wat de rol van de leider/host hierin kan zijn.

In een boek dat stilaan gestalte krijgt, noem ik ‘je laten dragen door een groep’ als één van de noodzakelijke voorwaarden om tot een diepgaande cocreatie te komen. Mijn collega vragen om in deze voorbereiding mee te kijken, is persoonlijk weer een stapje in de goeie richting…